یکجور زیبایی مرموز توی دستخط ما خرچنگقورباغهایها هست که فقط خودمان و تعداد کمی از اهل یقین متوجهش میشویم.

«وَ فَدَيناهُ بِذِبحٍ عظيم»ش کشک بود. چاقو گلوی اسماعیل را برید.

معلممان تعریف کرده بود «ضحاک باید مغز دو تا آدم را میخورد» و من آن روز تا خانه دویده بودم که ثابت کنم قصه راست نیست، که بقیه طور دیگری برایم تعریفش کنند.

پرسیدم: «یعنی ممکنه رماتیسم باشه؟» ابرویش را بالا برد و گفت: «حالت خوبش اینه که رماتیسم باشه». بعد، یخبندان شد.

بیشتر از همهی روزهای زندگیام لازم دارم خدا داشته باشم و هرچقدر دستهایم را بالا میبرم، نمیگیردشان.

بین آنهمه چیز که میشد بردارم و فرار کنم، قاب عکس بابا را بغل گرفته بودم و پابرهنه بهسمت کوه میدویدم. خانه آتش گرفته بود.

«خدا خیلی بزرگه» و «باید ببینیم اندازهی خودمون چیکار میتونیم بکنیم» واکنش کلی آدمهای خانهی ماست به قحطی بزرگی که بقیه دربارهاش حرف میزنند. سادهلوحی توی خونمان است؟ بله، به احتمال قوی.

انگار از ده بلند شده باشم با بقچهی نان و پنیر و قرص ماشین، بعد گم شده باشم توی شلوغی میدان آزادی.

گفته بودم: «اگه ماهی و میگو جزء گیاها بودن، لابد گیاهخوار میشدم.» با تعجب پرسیده بود: «مگه گیاه نیستن؟»

از بیرون اینطور به نظر میرسد که خودت را جمع کردهای و ادامه میدهی. اما فقط از بیرون.

از ترس یک چاه خیلی عمیق که دیو دو سر دارد، راهت را به طرف دیگری کج کنی و همهی عمرت را فقط بدوی که توی آن چاه نیفتی.

هزارتا کلک را امتحان کرد و خوابش نبرد. برای همین گوسفندها را از آخر به اول ردیف کرد؛ با جزییات دقیق، شبیه تکتک آدمهایی که از نزدیک میشناخت.

با اینکه شکسته بود و خشک شده بود و فکر میکرد دیگر درخت نیست، پرندهاش هر سال میآمد پیشش.

387 گفته بودم «مزههای گس و تلخو بیشتر دوس دارم». خندیده بود و گفته بود «پس کاش یه خرده کمتر مسلمون بودی» و بقیهی چاییاش را سر کشیده بود.چند تا دیوانهی غمگین, آشپزخانه + رقیه خدابنده اویلی|۱۳۹۶/۰۷/۱۲|

388 باید یک نامهی طولانی بنویسم و چند خط در میان برایت تعریف کنم که چقدر حالم بهتر شده است. از هزارتا قصهی اینجوری، لابد یکیاش را باور میکنی.بقیهاش جایز نیست, نامه, دروغ + رقیه خدابنده اویلی|۱۳۹۶/۰۸/۰۱|

چقدر ترسناک است که کارهای بدش را هم دوست دارم.

چیزی که توی لرزش انگشت‌هایش هست، در جای خالی دندان‌های ردیف پایینش.

باید می‌توانستم عوض آن چند تا جعبه‌ی نان‌برنجی، تکه‌ای از شهر را با کوه‌ها و آدم‌هایش توی چمدانم قایم کنم و بیاورم.

ممنون که به رویمان نمی‌آورید چقدر لاغر شده‌ایم و ساکتیم و چشم‌هایمان دیگر برق نمی‌زنند. واقعاً خیلی ممنون.

«‌و‌ ‌يا‌ ‌من‌ ‌لا‌يحتاج ‌فى‌ قصصهم الى شهادات الشاهدين». منظور؟ «هیچی، فقط خواستم یادآوری کنم».