با پایی که از زانو قطع شده است، به طرفت میدوم. با دستی که آرنج و بازو ندارد، بغلم کن.

برایش نوشتم با خودش فیلم بیاورد. نوشتم «از اون خونآشامیا نباشه، تخیلی نمیخوام». پوزخند فرستاد و گفت «خونآشام که تخیل نیست. مگه اخبارو نمیبینی؟» Adblock test (Why?)

از یک طرف خانهات را ارتش دشمن اشغال کرده باشد و از طرف دیگر، شایعۀ مرگ سربازی که خیلی دوستش داشتی، در شهر بپیچد.

شبیه چهارپایی که اجازه نمیدهد چیزی حواسش را از بوی علف تازه پرت کند؛ حتی قطرههای خون رفیقش لابهلای علفزار.

با اینکه میدانستم گولم میزند، آنقدر مهربان و قشنگ بود، آنقدر برق چشمهاش را دوست داشتم که وقتی گفت «اگه خوب غذا بخوری و خوب بخوابی، از فردا میتونی بری پی کارت» حرفش را باور کردم. Adblock test (Why?)

حتی تکههای خالی و خشک نان را هم از پرزهای زبانمان بیرون کشیدند و تو فقط تماشا کردی.

داشتم از ترس میمردم و هیچ اسمی به ذهنم نمیآمد که شمارهاش را بگیرم و خواهش کنم بیاید پیشم. همۀ اسمهایی که ممکن بود به ذهنم بیایند، از ترس مرده بودند. Adblock test (Why?)

توی نسخهٔ بعدی کتاب مقدس، هفت گاو چاق هفت گاو چاقتر از خودشان را تکهپاره میکنند.

u200fاز آدمها بت میساختم و کمی بعدش، به دلیلی که زیاد واضح نبود، به نظرم دیگر شایستهٔ پرستش نمیآمدند و تبر را برمیداشتم و میشکستمشان؛ بعد میگذاشتمش رو شانهٔ بت بزرگ و فرار میکردم. Adblock test (Why?)

هنوز اسمت با یک نقطه قبلش، اولین شمارهی توی گوشیام است.

همانجا که دستهبازی را زمین میگذاری تا کس دیگری برش دارد، آن بهت و افسوس بعدش که کمی عقبتر نشستهای و بازی بقیه را تماشا میکنی، همان؛ دقیقا همان حال.

هردفعه که تصمیم بدِ بزرگی میگیرم، به خودم قول میدهم دیوانهبازی آخرم باشد و باز دفعهی بعد گول یکی بزرگترش را میخورم.

معمولاً حق با کرهی بادام زمینی است.

دستی که شبیه دندانهای توست، طناب دور گلویمان را سفتتر میکند.

کاش موهایم آنقدر فرفری و محکم بود که پرندهای تصمیم میگرفت بالای سرم زندگی کند.

از همان بقچههای خالخالی توی انیمیشن دلم میخواهد که برای همهی چیزهای مهم جا داشتند و میتوانستی به یک تکه چوب ببندیاش و روی شانهات بیندازی و راه بیفتی. Let's block ads! (Why?)

از زنگ تلفن خانه میترسم. از لرزش گوشی. از تماسهای بیپاسخ که با ۹۱۱ شروع میشوند. از پچپچههای اول صبح گوشهی آشپزخانه که بیشترشان خبر مرگاند.

همهی جرئتم را توی انگشتهام جمع کردم و بهجای «بیشتر مواظب خودت باش» یک قلب گندهی قرمز برایش فرستادم که گرومپگرومپ میکرد.

ضخیمترین پارچهای را که توی خانه داشتیم، دور ترسهایم پیچیدم و توی یک چالهی عمیق خاکش کردم. دستهایم را شستم، ضدعفونی کردم، چندتا نفس عمیق کشیدم و بااحتیاط پلهها را بالا آمدم. ترسهایم کمی قبلتر از من به اتاق برگشته بودند.

وقتی بغلم کردی، همهچیز بلافاصله به روزهایی برگشت که امیدوار و مؤمن و سرسخت بودم.