[unable to retrieve full-text content]دلتنگیات را تکهتکه میکنی و به دندان میکشی اما دوباره توی تنت جان میگیرد. وسطهای گلو یا قلبت.

[unable to retrieve full-text content]توی جعبهی مداد شمعیات رنگی را پیدا کن که جای خالی چشم راستش را پر کند.

دیگر کسی را نداشته باشی که با او از ترسهایت بگویی. به نظرت بیاید بقیه یا ترسناکاند یا خودشان ترسیدهاند.نم داشت برچسبش افتاد + رقیه خدابنده اویلی|۱۳۹۶/۰۶/۱۹|

شاید یکجور گیاه جنگلی باشی با ریشههای سمج و سختگیر که هرچی بیشتر دنبالت میگردم، بیشتر راهم را گم میکنم.بقیهاش جایز نیست + رقیه خدابنده اویلی|۱۳۹۶/۰۶/۲۲|

[unable to retrieve full-text content]کاش یک کلاساولی شیفت صبح بودم با روپوش و مقنعهی رنگی که کولهپشتیاش را بغل میکند و به خانم معلمش میگوید خاله.

[unable to retrieve full-text content]کلاهقرمزی امسال عید را چهجوری طاقت میآورد؟

[unable to retrieve full-text content]بالای سرش را نگاه کرد و گفت: «توکل به بعضیا» و کرکره را بالا برد.

چقدر سختم است و کمت میآورم و روی عکست که دست میکشم، دلتنگیام هزار برابر میشود و چقدر توی پوست آدم دیگری فرو رفتهام و اصلاً به قیافهام این قرتیبازیها نمیآید. با سقف و پنجرههای چوبی, پدر+ رقیه خدابنده اویلی|۱۳۹۶/۰۱/۲۷|

[unable to retrieve full-text content]اللهم اشغل الظالمين بالظالمين [19.75 نمره] و اخرجنا من بينهم سالمين [0.25 نمره].

[unable to retrieve full-text content]با خیال تخت بخواب. دنیا که به هفت سالگیمان برگشت، بیدارت میکنم.

[unable to retrieve full-text content]توی انگشت اشارهی دست راستم زخمی هست که بعد از اینهمه سال هنوز چکه میکند.

اگر همان موقع که گفت «تِیستش چطور بود گلم؟» خودم را از پنجره بیرون انداخته بودم، کار به «آفِر این ویکندمون پانچ بلوبریه» نمیرسید.xa0xa0 گریز از مرکز, کافه+ رقیه خدابنده اویلی|۱۳۹۶/۰۳/۰۲|

ممکن است کلمههای خشمگین از چشمهایت بزند بیرون ولی در اصل چیزی نگفته باشی. در اصل زبانت بند آمده باشد. شبنامه, سفر+ رقیه خدابنده اویلی|۱۳۹۶/۰۴/۰۹|

[unable to retrieve full-text content]هم دوست دارم بغلش کنم هم فرار میکنم.

[unable to retrieve full-text content]کاش میتوانستم دستهایش را از زمین پس بگیرم.

دو سال؟ پنج سال؟ ده سال؟ چقدر طول میکشد آدم به خانهی بدون پدر عادت کند؟

چانه زدن بلد نیستم. اگر پول کافی برای خریدن چیزی نداشته باشم یا داشته باشم و به نظرم بیاید ارزش واقعیاش کمتر از عددی است که فروشنده میگوید، تشکر میکنم و میآیم بیرون. بدون آنکه دلم بخواهد چند تا کلمه اینور و آنورترش را امتحان کنم. رابطهام با بقیهی زندگی هم تقریباً همینجوری است.

چند ساعت نقش شمر را توی تعزیه بازی کرده بود و تا چند روز شرمش میآمد از خانه بیرون برود.

بیشتر آدمهای توی مهمانی به دستور پخت میگفتند «رسپی». تقریباً به تعداد دفعاتی که دربارهی یک غذای دیگر حرف میزدند.

باید آن عکسش را که بیشتر خندیده است بکارم وسط گلدان و صبر کنم تا کمکم سبز شود توی اتاق.