دروغهایش را توی کاغذکادوی طلایی براق میپیچید و آنقدر قشنگ به هم وصلشان میکرد که اصلا حیف بود گولش را نخوری.

تکههای بزرگتر با خاکانداز تکههای کوچکتر را از کف اتاق، روی سینک، درز دیوار و در جمع میکنند. قلبم هزار تکه شده است.

با زیرپیراهن سفید و کلاه حصیری بلندبلند میخندیدی و آنقدر واقعی کنارم قدم میزدی که تمام صبح بعدش، خوشاخلاق و دلگرم بودم.

به باریکهٔ نوری چنگ انداختم که یک روز توی قلبم بود. برای آدمها امید خواستم و رویاهای بزرگ. همان چیزهایی که ندارمشان. دیگر ندارمشان.

مثل فرعون که بعد از خواب بدش دستور داد پسرهای بنیاسرائیل را بکشند، شاید تو هم بین کابوسهات زنی را دیده باشی که قرار است کار را تمام کند.

آرزوهایم یادم نمیآیند؛ گاهی فکر میکنم چطور ممکن است چیزی یا کسی را با تمام وجودم خواسته باشم؟ اصلا با تمام وجود یعنی چقدر؟

مثل آن وقتها که خیال میکردم اگر شیشهٔ تلویزیون را بشکنم، آدمک موفرفری توی انیمیشن بغلم میکند، روزی چند بار دلم میخواهد گوشیام را بشکافم و صورتت را سفت بچسبم و به هیچ قیمتی نگذارم از دستم در بروی. Adblock test (Why?)

به رازهایی فکر میکنم که به تو نگفتهام و دوست ندارم قبل از مرگم بدانیشان؛ به شرمی که در استخوانهایم میپیچد وقتی کنار سنگ قبرم مینشینی و یکییکی مرورشان میکنی. Adblock test (Why?)

چند ساعت گریه کردم که موقع خداحافظی گریهام نگیرد. نتیجهاش؟ آنقدر گریهام گرفت که خداحافظی نکردم.

چند سانتیمتر آنطرفترم مسکّن را میدیدم و حتی زورم نمیرسید برش دارم؛ گاهی به نظرم میآمد یک نفر قرصی را تا نزدیک دهانم میرساند و از همانجا برش میگرداند. Adblock test (Why?)

انگار سرم یک طرف افتاده باشد و تنم از مسیر دیگری دنبالش بدود.

و بتهایی هستند که موقع شکستنشان زجر بیشتری میکشی؛ که تبرت کند میشود، که دستت یخ میزند و به طنابی که اصلاً نیست، چنگ میاندازی.

قیچی عصبانیام را از مخفیگاهش بیرون آوردم و چند دقیقه بعد، زنی بودم که کوتاهترین و خشمگینترین موی جهان را داشت.

پس غول مرحلهٔ آخر که موقع اذان به صد اسمش قسم میخوردند، کجاست؟

تجارت زیرزمینی «سوراخ موش».

استخوان دیگری لای استخوان توی گلویم گیر کرده است.

انگار کسی شیشهٔ عطرت را خالی کرده باشد روی فرشها و پردهها و سرامیکها.

گفتم: «شاید یک زن تیر آخر را به طرفش شلیک کند». گفت: «باید یک زن شلیک کند».

نکند آنقدرها که توی کتابت گفتهای، قوی نباشی. نکند تو را هم به زنجیر کشیده باشند. نکند، نکند مرده باشی.

زنی لابهلای تاروپود روسریام ضجه میزند که من نیستم.