گفتم: «تا وقتی که بتوانیم خیال کنیم، زندهایم»؛ گفت: «اصلا برای این زندهایم که بتوانیم خیال کنیم.»

از گیجی قبل اتاق عمل، از دستپاچگی بعدش، از جملهٔ آخر آقای دکتر که گفت از یک تا ده بشمار و به چیزی که خیلی دوست داری فکر کن، از خون، از آنهمه خون که اطراف صورتم پخش شده بود و نمیدانستم مال شروع شدن همهچیز است یا تمام شدن همهچیز، از مرگ که بیشتر از همیشه نزدیک شده بود، از ترس، از وهم، از جنون؛ تنها خی...

تکههایی از من برایت پر میکشند که قبلترها حتی نمیدانستم وجود دارند.

از آدمها بت نسازید و اگر ساختید، از همان فاصلهٔ دور بپرستیدش.

یک امید دور و خیلی بزرگ دلم میخواهد که تا قبل از رسیدنش همهچیز تمام شده باشد.

گاهی مجبور میشدم پوست تنم را تکهتکه دربیاورم و زخمش را ببندم؛ بوسیدن بالهای زخمیاش را دوست داشتم.

«کدام وطن؟» همانکه در محاصرهٔ کفتارهاست.

هربار پیش خودت فکر میکنی «چطور ممکن است کسی تا این اندازه نمکنشناس و نانجیب باشد؟» و مدت کمی بعدش، یکی نانجیبترش را ملاقات میکنی.

گفتم: «حالش خیلی بهتره ولی حتی موقعی که غرق خوابه، انگشتاش تکون میخورن. انگار دارن پیانو میزنن.» دکتر گفت: «شاید انگشتاش از خودش حافظهٔ قویتری دارن؛ بیقرار یه چیزی یا یه کسیان و از دلتنگیه که خوابشون نمیبره.» بعد چشمک زد و رفت. Adblock test (Why?)

از سفری که رویایم بود بروم و اگر میرفتم، لابد حالم بهتر میشد جا ماندم؛ چون پولش را نداشتم. بعد برای انتقام، از صفحهٔ تکتک تورهایی که عضوشان بودم بیرون آمدم و خبرنامههایشان را بستم. Adblock test (Why?)

کاش فالگیری، جادوگری چیزی باشد که خطهای عمیق کف دستم را خوب تعبیر کند، که دلم را آنقدر گرم کند تا فریبش را بخورم و از ذوق داروندارم را به پایش بریزم. Adblock test (Why?)

کاش دروغ نمیگفت یا کمتر میگفت یا لااقل وقتی میگفت، سرش را طوری میچرخاند که لبهاش در نزدیکترین فاصله از صورتم نباشد.

اولی گفت «خل شدید؟ مگه میشه خودشون بیمارستان خودشونو بزنن؟» دومی نیشخند زد و ادامه داد «چرا نشه؟ مثل ما که خودمون هواپیمامونو زدیم» و سیگار بعدیاش را روشن کرد. Adblock test (Why?)

آدمها میگفتند «شاید قرار است خدا بهترش را نصیبت کند.» ولی من هیچوقت بهترش را نمیخواستم. «همان» را میخواستم. همان «بد» خودم را.

«اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِم» چاپ قدیمی کتاب بود. توی نسخهٔ جدید التماس کردهایم ترتیب را ول کند و به حساب خونخوارترینشان برسد.

برگههای جزء بیستوسه از هم جدا شده بودند. «صافات» را از آخر به اول خواندم و به نظرم آمد باید همین الآن یک بند به وصیتنامهام اضافه کنم.

طوری گفت «خدای من بزرگه» و صورتش را به طرف آسمان چرخاند، که دلم خواست به روزهایی که خیال بزرگیاش توی قلب من هم بود، برگردم.

با فکر مرگ چشمم را میبندم و خواب تشییع جنازهام را میبینم و بیدار که میشوم، از گریههای شب قبل بالشم خیس است.

توی سیاهچالی افتادهام که به نظرم میآید تمام گودالهای قبل قسمتهایی از بهشت بودند و قدرشان را نمیدانستم.

توی قفسهٔ دستمال کاغذی و مایع ظرفشویی، با خط قشنگی نوشته بود: «ما را کرامت تو گنهکار کرده است» با ذوق پرسیدم: «خط خودتونه؟» با اکراه جواب داد: «نه دخترجان. دستخط نوهمه؛ یه شب رفت دریا و دیگه برنگشت». Adblock test (Why?)